✍️કાવ્ય જગત✍️

  શિયાળામાં પડ્યો વરસાદ માવઠું કહેવાયો, બિનજરૂરી પાણી ઠરતા કાદવ કહેવાયો, સાહેબ, આ તો છે કિમત સમયની,  વિરુદ્ધ જતા "હું" વખોડાઈ ગયો... (નોંધ : "હું" એટલે અહંકાર. ) @ ચંદ્રસિંહ જી પરમાર

           (ધરતી પૂત્ર)    છસો આપી કલાકના, ખેતર મેં ખેડાવ્યું;(૨) પંદરસોની થેલી એવું સારું બિયારણ લાવ્યો. બારસો લેખે ખાતર લીધું(પ્રતિ થેલી), આવી  સો ની દવા;(૧ નંગ) પેરવાના એ પૈસા બચાવવા, પુંખ્યા છૂટા ઘઉં. પોષ  માસની પાછલી રાતે, વાળુ એકલો પાણ(પાણી); ગાત્ર થીજાવતી ઠંડી સામે એકલો લડુ જંગ. ડૂંડા જોઈ હરખાયો, તો ઉધઈ જોઈ અકળાયો; મૂડી મારી ખર્ચી ને, હું ઘણીવાર પછતાયો. લણણી ટાણે દાડિયા કીધા, એકલે પાર ના આવ્યો; દાડી દીધી દોડસો રૂપિયા(પ્રતિ વ્યક્તિ), દસ બોલાવ્યા દસ દિન. થ્રેશરના તે હજાર કીધા, કલાકે ચૂકવો "ચાંદ"; સપના કાજે સાહસ કીધા, લીધા વ્યાજે દામ. કૃપા થયી કરુણાનિધિ, લીધો મબલખ પાક; ધાન કેરો ઢગલા જોઈ, બેઠા હેઠા પ્રાણ. દીકરી બોલી, " દેવું દઇ દો!", દીકરે ઝાઝી અભિલાષ; પત્ની કે, "કરિયાવર લઈ દો", મનમાં કરું અભિમાન. બીજા દિ મંડી એ ચાલ્યો, શહેરની પકડી વાટ; બજારમાં મૂકી ધાન, મોલની જોવું રાહ. કણબીનો દીકરો કાળજું વેચે, શેઠિયાને નહિ ભાન; પંદર રૂપિયે કિલો દીધા, મોલે થયો બેઈમાન. મફતના ભાવે મોલ કીધા, બજારે લૂંટી લાજ; ખરચ કરતાં કરજ વધ્યું, કોણે કરું ફરિયાદ. શું ...