✍️કાવ્ય જગત✍️

  જિંદગી જીવે તો જીવી જાણજે દોસ્ત! પીંજરા નું પારેવડું ક્યારે ઊડી જાય! દુનિયા જોવી તો જોઈ લેજે દોસ્ત, અણમોલ આંખો ક્યારે ઓલવાઈ જાય! પ્રેમ કરે તો કરી જાણજે દોસ્ત, પ્રેમઘેલું આક્રંદ ભલું કોણાથી જોઈ શકાય! ખાવું જ હોય તો ખાઈ લેજે દોસ્ત, પછી ચમચીથી રાબ શીદ પી શકાય! મફત મળ્યો છે શ્વાસ, લઈ લેજો દોસ્ત, પછી પેલું વેન્ટિલેટર પણ થાકી જાય! ઊંઘવા મળે એટલું ઊંઘી લેજે દોસ્ત, પછી "પાલખી" પરથી કોણ ઊભું થાય! યાદ આવે "સ્વજન",  મળી લેજે દોસ્ત,  બંધ થયા પછી "શ્વસન",  ક્યાંથી ચાલું થાય? ગતિ, મધ્યરાત્રિ ચડેલા તાવની ગતિ, ને સતત આવતી મારી ઉધરસની ગતિ,  ઊંચે ચડેલા શ્વાસની ગતિ  ને પાસે  પડેલી પાલખીની ગતિ, બાજુ બેઠા બે કાળા કૂતરાની ગતિ, ને આકાશે ચડેલા વાદળની ગતિ, વાદળમાં દેખાતાં તારાની ગતિ, ને ભૂતળે ફરતા મકોડાની ગતિ,  મચ્છરદાની ઘૂમતા મચ્છરોની ગતિ. ને ઘડિયાળના ફરતાં કાંટાની ગતિ, શરદીમાં નાક બંધ થવાની ગતિ, ને પરસેવે રેબઝેબ લખવાની ગતિ, કહે "ચંદ્ર", ઊડી ગઈ છે ઊંઘ,  સરગવાડા સમાણી તણા આ ગામ. "લાગ્યું જાણે ઉઠી નહિ શકું, જો હવે ઉંઘ્યો અહીં!" #બાપૂ _ઉવાચ.

આત્માનો શરીર ત્યાગ  રડતો આવ્યો, હસતો જઈશ "હું". યાદ આવીશ! ધ્રાંસ્કો લાગ્યો, છૂટ્યું કાચું શરીર,  "એ" આંખો ચૂવે. (("ગર્ભ સ્થાપનથી મૃત્યુ સુધીનો આત્મા અને શરીરનો લગાવ મૃત્યુ સમયે આંસુ રૂપે વહી છે.")) ખાટલે નાખ્યો, એમ્બ્યુલન્સ માંહી "હું", 'પરોણો' બન્યો. નિરખું દૃશ્ય, સખી('પત્ની') રડે, ને સાખ!('ઘરના મોભી') રડે ચકલું. ('ચારે દિશાઓ ના લોકો/સગા સંબંધી, ગ્રામવાસી'). દાળ ચોખા ને, દમડી. મૂકી માંહી, મુખ. છે બંધ. સજાવ્યો માંહી, પાલખી, ફૂલહાર, અત્તર છાંટ્યું. શ્રીફળ ચાર, દુણી દાણા દાભ ને, ખભે  છું ચાર. વિસામે પગ,  આગળ કર્યા આજ, સ્મશાને "હું". લાકડે ઊંઘ્યો, સાંઠા લઈ આંટા, રે... ચાંપી શું આગ! ભડ... ભડ... રે... ભડથું થયો, છૂટ્યો શરીર મોહ! રે... ચંદ્ર ભણે, "મોહ છોડો માયાનો, કાચી કાયાનો!" વિવરણ:  પ્રસ્તુત કાવ્ય મારા કાકાશ્રી ભૂપતસિંહના દેવગતિ થવાના શોક રૂપે પ્રગટ થયું છું. આ એક હાઈકુ પ્રકારનું કાવ્ય છે. પ્રસ્તુત કાવ્યમાં મૃત્યુ પછી માનવ શરીરનું વિસર્જન કરવામાં આવે છે; આજ સુધી તજે વ્યક્તિ આપણી સાથે આપણા સુખદુઃખના...