✍️કાવ્ય જગત✍️

નાનું અમથું બાળ, પીવા પાણી ટળવળે, પિતા શાંત કરવા, બારીથી બસ દેખાડે! બચકામાંનો બાટલો, ખાલીખમ ખખડે, ને પિતા શાંત કરવા, બારીથી બસ દેખાડે! "ઊહું ઊંહુ" નાદ કાઢી, ગળે હાથ અડાડે, ને પિતા શાંત કરવા, બારીથી બસ દેખાડે! મને થયું, ગરમી લાગે, પવન કાં સતાવે, ને પિતા શાંત કરવા, બારીથી બસ દેખાડે! નિર્દોષ આ બાળ, "અથર્વ" યાદ અપાવે, બાળ તણા શબ્દો, "તૃષ્ણા" જ્ઞાત કરાવે! ઘડીક થંભી, "પાણી પીવું છે આને?" "ચંદ્રે" ખોલી ડબલું, બાટલો ભરી આપે! પાણી જોતાં ગ્લાસમાં, હરખે શું મલકાય એ, "ઘટ...ઘટ..." ગ્લાસ ખાલી, હૃદય મારું હરખાયે! જળ એજ જીવન છે, સમજ વ્હાલા દોસ્ત, ચંદ્રના આ શબ્દો, હવે ગુંજશે સકળ લોક! ભાવાર્થ: પ્રસ્તુત કાવ્ય, સ્વાનુભવ આધારિત છે. ગરીબ મજુરીયા આદિવાસી નું બાળક કોઈ કારણસર રોઈ રહ્યું હતું; મેં એકવાર તો એમને કીધું કે બાળકને સિટીમાં ગરમી લાગતી હશે, રૂમાલથી પવન નાખે. બાળકનું ધીમું રડવું ચાલુ હતું. એના પિતાશ્રી એને શાંત કરવાનો મરણિયો પ્રયાસ કરતા હતા. મને એ બાળક જોઈ મારા દીકરા અથર્વસિંહની યાદ આવી ગઈ. મને આખી વાત સમજાઈ ગઈ. મેં તેમનો બાટલો માંગ્યો ને મારા...

  મિત્રની ઈર્ષ્યા હું ને તું, હારે કરતાં કામ, તું રહેતો એકલો, મેં લંબાવ્યો હાથ! દોસ્ત જાણી દિલ દીધું, દલડે કર્યો વ્યવહાર! તે વખતે તે "સેટિંગ" પાડ્યું, ના કર્યો મેં વિરોધ! તું તો મારો ભાઈ છે, તો કાં થાઉં હું ઉદાસ! વાત થયી બદલીની, બોલ્યો, કરીએ સેટિંગ! હું રહ્યો ગરીબ, ક્યાંથી લાવું પચાસ હજાર? વરિષ્ઠતામા તું આગળ, તને થયો ઘમંડ! મેં માંગ્યું મને મળી રહેશે, હતો મને વિશ્વાસ! તારે આવ્યું ધંધુકે તો, મારે મળ્યું ધોળકે! હું "ગરીબ" ના જાણું, વહીવટી ક્યાંથી થાય? કહે "ચંદ્ર" એ દોસ્ત, "જે આજ હું જાણું, ન જાણે સકળ લોક! તારા જેવા કંઈક આવ્યાં, રખોપાં કરે માબાપ!" ૧૨.૬.૨૦૨૨ #બાપુ_ઉવાચ ચંદ્રસિંહજી પરમાર, સરગુડી. નોંધ:  નોકરીમાં બદલી થતાં, મિત્ર દ્વારા બદલી કંઈ રીતે થયી એનો પ્રશ્નને હવા આપવાનો પ્રયાસ કરે છે. આજ સુધી મેં ક્યારેય મિત્રના કામમાં માથું માર્યું નથી તો મારા કામમાં જ કેમ? મને આ વાત જાણીને નવાઈ અને દુઃખ થાય છે કે ભણેલા ગણેલા લોકો પણ "સેટિંગ" પડવાના હવાતિયાં મારી રહ્યાં છે. જય હિન્દ.

  ભોમ બની આ કર્મભૂમિ, થયી રહ્યો "હું" મૂઢ, સુરેન્દ્રનગર છે ઘેલી નગરી, ઘેલા એનાં લોક! ઘેલું લગાડ્યું ધૂળિયા રસ્તે, પૂછ્યાં દિલના આશ, રાત શિયાળે હૂંફ આપી, ઉનાળે આપી ઠંડ! ભોમ બની આ કર્મભૂમિ, થયી રહ્યો "હું" મૂઢ, દોસ્ત બધા દિલદાર દીઠાં, કોણી કરું હું વાત! સાહેબોએ હાથ ઝાલ્યો, હાથથી છૂટે ના કાંઇ, પિતાજીની પેઢી સમજી, થયી ગયા ત્રણ વર્ષ! ભોમ બની આ કર્મભૂમિ, થયી રહ્યો "હું" મૂઢ, વિજુ, હિરો ને જિતુભા; હાર્દિક, જયું ને વિનુભા! જગત, રામી ને વાઘભા;  બોલો ભગવાનની જય, ધમાલ કરવા ડી.જે. આવ્યા; દેખાડ્યો ખાખી રંગ! ભોમ બની આ કર્મભૂમિ, થયી રહ્યો "હું" મૂઢ, રાણાસાએ રાજનીતિ શીખવી, આપી ખુલ્લો સપોર્ટ! કિશોરસિંહે ઉદારતા દાખવી, "કર્મચારી મારો ભાઈ", આગેવાનોનો છેદ ઉડાડી, દોડાવે નેક વહીવટ! ભોમ બની આ કર્મભૂમિ, થયી રહ્યો "હું" મૂઢ, જાતિવાદનો જમ ભાળ્યો, "તમે કેવાં?"નું રટણ! માનપાન પણ અહીં જ ભાળ્યું, ના કરે કદી "તું", "મોજ" શબ્દની મોજ માણી, માયાળું મનેખ! માયાળું આ મલક મૂકતાં, ઘડી થોભી જા ઓ "ચંદ્ર"! છૂટા થવાનો આનંદ કરું કે...